\\Yine uyuyamıyorum. Hadi bu sefer evimde değilim yerimi yadırgadım desem, kaç zamandır tüm uykuları mı yadırgıyor bu beden? Hava da serin diğer gecelerin aksine tatlı tatlı esiyor fakat midemde bir kramp – ki her büyüklü küçüklü değişimlerde bu şekilde alarm verir- içimde telaşla planlar yapma çabası ve korku. Sıkıntıdan yakılan bir sigaraya teslim etmekte buldum çareyi. Sigaram çantamda, çantam teyzemlerin odasında, alıp gelmeli…

//Eski türk dizileri… Kitledi mi tam kitler. Hepsinde tanıdık aile senaryoları ama hep kendimizin ya da çocuklarımızın benzemesini asla istemeyeceğimiz gıcık çocuk karakterler. Sokakta belli belirsiz saniyelik hareketlenmeler başladı yine. Karşı apartmandaki ışık netleşti birden, perde açıldı. Vücut hatlarından bir kız olduğunu çıkardığım bir gölge balkondaki sandalyeye yerleşirken netleşti. Kırık spot, saçlarınının tam üzerine vurdu ışığını. Altın sarısı saçların omza hafifçe dokunduğu beyaz bir ten ve sigarasını alalacele yakmaya çalışan ürkek eller…

\\Teyzemlerin evinde ilk defa rastladığım küçük balkon heyecanımı biraz yatıştırır gibi oldu. Sigaramı yakıp biraz rahatlamayı umdum ama uyumak için defalarca döndüğüm yatağımda bile daha az sıkıştırmıştı düşüncelerim. Işıkları sönmüş birkaç ev ve sokağın sonuna park etmiş bir polis otosu. Taksilerden inen düzgün tipler… Yaz geldi mi nasıl hayat buluyor her yer… Bir ben yaşayan bedenimi hayata uyduramıyorum ve bir ben sanki bu gece bu kadar uykusuzum…

//İlk kez görüyorum bu kızı ya da karşımdaki küçük balkona ilk kez bakıyorum. Ya da ilk kez bu denli dikkat ediyorum. Sigarasından çektiği ilk nefesi gördükten sonra boş kalan paketimi düşünmüyorum bile. Ne derdi var acaba? Gecenin köründe benim gibi onu da uyutmayan ne? Balkon duvarına yasladığı kolunu tereddütle geri çekti. Sonra birkaç toz zerresini sildi kolundan. Dizlerini kavradı sonra sokağın başına bakarak. Hatta bakmak demeyelim sokağın başında baktığı bir noktada kayboldu adeta. Daldı.. İçine bir nefes çekti ve tekrar daldı. Yerinden tek kıpırdanması pürüzsüz teninin tozlu eşyalara değmesiyle irkilmesi oluyor. Rahatlamaya çırpınıyor ara sıra sonra vazgeçip bir nefes daha çekiyor. Uykum kesinlikle açıldı artık…

\\Hayatımın kaç zamanı bavul toplamakla geçmiştir diye üzülüyorum bazen. Sonra asker çocuklarını düşünüp vazgeçiyorum. 5 senede değiştirilen 6 okul gibi kaderleri paylaşan çocuklar ne yapsın ben hayıflanıyorsam. Ama sonra onlarınki alışkanlık olmuştur artık diye haklı buluyorum kendimi. Neticede bir yerlere kurulmak değil niyetleri, gittikleri yerlere alışmak zorundalar, farkındalar. Bense tam demir atmaya hazırlanırken büyük yığıntıları bastırıp fermuar kapatırken buluyorum kendimi… Arkasından da gitmemden memnuniyetsiz sözler, bakışlar… Bu gece ne kadar da sessiz. Bir gürültü kopsun istiyorum insanlar uyansın, uyanık olan eş dostlarıyla vakit geçirsin, onlar da uyuyamasın. Dertleri uyutmasın. Dertlerim uyutmasın…

//Yatmak üzere açtığım kanepenin üstünde pencereden alamıyorum kendimi. Keşke şimdi balkonda oturan şu kızla muhabbet edebilsek. Kaçan uykularımızı geri çağırmak için birkaç lafın belini kırsak. Ne zaman girecek içeri? Boynumun tutulmasından sonra olacak gibi.

\\Yatağa döneyim artık. Hatta önce biriktirdiğim birkaç satırı yazayım. Bir nebze içimi rahatlatır da uyuyabilirim belki… Bu gecemin hikayesinin bir sonu olduğunu düşünmeyi şu an itibariyle bırakabilirsiniz. Ya da hep beraber kendi sonlarımızı yazalım üzerine. Ama sıradan bir yaz gecesi işte. Kendi uydurduğumuzu gerçek son sayıp, iyi geceler dileyelim birbirimize.

//İçeri girdi. Peki hala neyi bekliyorum pencerenin başında? Offf.. saat olmuş dört… Dönelim televizyona ve umalım ki kafamızı koyduğumuz yastık ninniler söylesin…

(Edit: Editlenmesi gerekiyor büyük bir ihtimal çünkü gecenin bir yarısı pek dikkatimi veremedim ama ziyanı yok en kısa zamanda kontrol edilecek… Vazgeçtim, söz vermiyorum.)

Şehrimden uzak yaz kokusuna alışamadım bir türlü. Nefesimi kesiyor gerginlikler başımın etrafında, en sevdiğim havalarda bile dalıp giden gözlerim yol çekiyor işte. İnsan her şeye, herkese, her yere alışıyor da ait olamıyor hiçbir yere. Paylaşmak her yerde paylaşmak rakı yudumlar gibi, ama gözler bağırıyor “O” da olsa “orada olsam”. Güzelleşiyorum eskidikçe. İçim öyle ağır ki bazen yaşıyorum diyorum. Şarkılar mırıldanıyorum hatıralara ninni söyler gibi. Akıyor hayatım yoldaki beyaz şeritlerle. Yutuyor adımlarım hepsini ama sindiremiyor bazen. Kelimelerime döküyorum ben de içimi, herkese bir pay düşüyor elbet. Güzelleşiyorum eskidikçe. Anı yaşamaya değer kılan ne varsa benimle tutasım var. Özlem yorucu çünkü hele alışılırsa esiri ediyor. Telafi adına gece arşınlanan sokaklar bitmez ki…

En çok sevdiğim en çok istediğim değil ki ; tesadüflerle bulduğum. Onun da rotası şaşmış çünkü savrulurken toparlıyor son bir hamleyle, odaklanıyor kısa süreliğine ve karşılaşmak hadisesi gerçekleşiyor. Hoş geldin diyorsun, yorgunluklar buhar olup karışıyor birbirine o zaman. Güzel kokuları çekiyor duyguların, vücudunun fonksiyonlarına koşup haber veriyor, burada mola vereceğiz diyor. Atıştırmalık ya da yerleşmelik, bilemezsin. Bilememek hele en güzel. Neye tamamen sahibiz ki hem. Avutuyor sadece, zaman durmadan geçiyor. Güzelleşiyorum eskidikçe.

Tutunabilmek adına kaça ayırdık beynimizi. Unutmamak için parmağımıza kırmızı kurdele bağlamayı unuttuk. Uyum sağlamazsan senden çalıyorlar hayatını. Öyle bir hissediyorsun ki zamanı gelince. Güneş tepende doğsa bile hava karanlık bazen. Duyduklarını algılayabilen gözlere randevu vermelisin öyle havalarda. Ben çoğu zaman beklemekten yanayım ama dedim ya uyum sağlamak lazım benim de ayağıma bağlı büyük zincirler var elbette.

Hafızam öylesine zayıf ki ellerimi uzatsam tutmak isterim günü. Mutluysam çok mutluyum, mutsuzsam çok mutsuz. Hislerimin ne olduğunu kestiremiyorum çoğu zaman. Ama çakırkeyf bir halde izliyorum işte. Yakalayabildiğim yanıma kar, ucu bucağı görünmeyen yoluma devam ediyorum. Dedim ya güzelleşiyorum…

Mayhoş tadı ağzıma henüz yayılmış dağ çileğini yutmuşum gibi gülümseten melodileri kalbime dokunan bu adam, en depresif zamanlarımda bile dudaklarımda nadiren oluşan mimiklerin ana kaynağı oldu. Şu zamana kadar beni derinden etkilemiş birkaç ses olmasına rağmen hiçbirinin beni böylesine kendimden geçirdiğini hatırlamıyorum. Her zaman o kocaman dudaklarının arasından dalga dalga ruhumu saracak birkaç kelimesiz günüm olmasın diye uğraşıyorum. İçimde şu ana kadar haberdar olmadığım iç organlarımın dans edişini hissetmediğim bir gün eksik geliyor. Küçük bir dağ kulübesinde tek başına hayatını geçiren yaşlı bir adam gibiyim onunlayken. Derisinin sertliğinden sarkmış elmacık kemikleri nefessiz, bakışları ise gece masalları anlatmak için hazır bir adam gibi. Hem her şeye karşı en sorumsuz hem de tek başınalığın sorumluluğunu böylesine omuzlarına bindirmiş bir adam gibi… Vardiyasını bitirip cebinde sıkı sıkı tuttuğu şekerleri çocuklarına vermek için heyecandan titreyen bir fabrika işçisiyim. Villasının kocaman odalarına sığamamış nefesi alkol ve balık kokan sarı geceliğiyle günün bitmesini bekleyen bir kadınım. Konser önceleri o çok ağır enstrumanları sırtlayıp karavana kaldırdıktan sonra grup üyelerinden biriyle göz göze gelme ümidi ile eline konulan paraya bakamayan bir deli gencim. Ama en önemlisi arada yayın karışsa da parazit olsa da aynı frekansta tütünlerimizin dumanlarını beraber savurduğumuzu biliyorum. Çünkü ben biraz Ne-yo’yum Ne-yo da biraz ben.

I just wonder do you ever think of me? Do you, Ne-yo?

Sıradan bir gün gibi başlamıştı. Kırmızı yastığıma gömdüğüm kafamı her zamanki gibi zar zor kaldırdım. Çoktan öğleden sonra olmuştu. Kafamı meşgul edecek bir şeylere ihtiyacım vardı ve ben de odamda olmamam gerektiğine karar verdim. Biraz ayna karşısında vakit geçirdim. Bu bana her zaman iyi gelmiştir. O gün de öyle yaptım. Siyah uzun saçlarımı belimden alıp başımın üzerinde dağınık bir şekilde topladım. Vanilyalı kokumu havaya sıkıp altında dansettikten sonra vintage kadınları gibi göğsü dar, belden aşağısı bol bir elbise geçirdim üzerime. Vintage demişken kırmızı ruju eksik edemezdim. Aynadaki görüntüm iyi geçecek bir günün habercisi gibiydi. Monroe’nun ruhu huzur bulsun…

Deniz kokan sokaklarda dolaştım. Düşünmelerden olabildiğince kaçmak için limandaki teknelerden birkaçını kestirdim gözüme. Kaptanları ve uyuşuk köpeklerini selamladım. Vazgeçtim gitmekten. Hıh.. Sanki gidebilirmişim gibi değil mi? Türlü türlü sorumlulukların seni bağladığı bir hayat asla tek kişilik değildir. Gözüm bir sanat standına takıldı sonra. Bir zamanlar günlerimi en çok harcadığım adamla, başında pek çok şey paylaştığım bizim standımız gibiydi. Üzerinde incelikli beceri taşıyan yüzükler ve kolyeler gördüm. Gözlerimi onlardan alabildiğimde kafamı kaldırıp John Lennon’ın karakalem karikatürüyle karşılaştım. Gözlerimi en son sanat sahibi adama çevirdiğimde ise “Söylesene ‘narçiçeği’, beğendin mi? “ dedi. Ağırlaşmış yanaklarımda güzel bir gülümseme hissettim. “Güzel kız, söylesene ismin narçiçeği mi?” diye ısrar etti. Bembeyaz uzun sakalları saçlarıyla aynı boydaydı neredeyse. Yorgun gülümsemesi ve yaşlı bir piposu vardı. Benden çok zengindi. Çok da mutlu. En önemlisi bu adam tam da hissettiğim gibi İzmir havası solumuştu uzun yıllar. Narçiçeği… Erkeklerin üzerinde anlamlı olması konusunda direttikleri kelimelerle kıyaslanamazdı bile. Orada o adama sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlamak istedim. Yapmadım. Harika birkaç şey alıp yoluma devam ettim. Hep yaptığım gibi. Hep yapmak zorunda olduğum gibi.

İtiraf etmeliyim ki oradan ayrılınca ayaklarımı ilk defa kullanır gibi olmuştum. Zorla yürümeler ne kadar acıklı Tanrım! Daha birkaç gün öncesine kadar garip bir huzurum vardı. Pişmanlıkla başlayacağını düşündüğüm ama sonrasında hiç pişman olamadığım o huzur… Massive Attack sardı ruhumu, çok yükseklere çıkardı. Buz gibi odamın, soğukluğuyla keskin kokusu. Baş ucumda muhabbetlerden dipleri kalan biralar uyumuştu. Onları uyandırmadan bir tane de kavunlu şarap kadehi yudumladım. Kulaklarım acıyana kadar trip-hop listemle hayallerime gittim. Şarkılar dudaklarımdaydı… Öpücüğü hala dudaklarımda yanan şarkılar. Onlarsız yaşamanın bir yolu yok… Kalbime resmedildiler…

“Narçiçeği’ne dikkat edin.. Çok değerli o..”

-Teşekkür ederim Nihat abi. Yollar bazen umulmadık bir şekilde kesişir. Hatırlattığın için sonsuz teşekkürler…

17.6.09 – Oda – Teardrop

13-03-09   22:39

Ben de minik sıpalarımızın odalarına gittim. Kızım aynı babası gibi çapraz uzanıp uyuyordu yatağa. Yere düşmüş ince pikesini tekrar örttüm üzerine. Onu da öptüm güzel yanaklarından. Mırıldanıp kafasını çevirdi. Kuğu’nun uykusu benimki gibi ağır değildi ve hemen mızmızlanırdı en ufak gürültüde. Güzel kızım benim.. Oğlumun yatağına döndüm sonra. Çoktan uyanmış bay patates kafayı kemiriyordu. Diş çıkarmaya başladığından beri eline ne geçerse ağzına sokuyordu zaten. Beni görünce oturduğu yerden ileri geri sallanıp ellerini bana doğru kaldırdı. Hemen kucağıma alıp öptüm sarıldım. Günaydın oğlum dedim. O da sadece anne dedi. Daha ağzından 2 gündür duyduğum bu kelimeyle mutluluktan uçuyordum her seferinde. O gün Erim ve ben erkenciydik ve kumanda bizim hakkımızdı. Mavi kanepeye oturdum. Erim’im de kucağıma uzandı. Cartoon Network ‘ ü açıp izlemeye başladık. Erim’in çizgi film izlerken gözlerinin nasıl heyecanla büyüdüğünü izlemek benim için daha eğlenceliydi. Bir süre sonra içerden bir kapı sesi duydum, Kuğu geldi, yanağıma yapışıp günaydın annecim dedikten sonra da Erim’in yanaklarını sıkıp günaydın kurbağa dedi. Dolgun yanakları dudaklarını sıkıştırdığı için kurbağa derdi Kuğu Erim’e hep. Oğlum iştahlı bir çocuktu. Erim sadece garip sevinç ifadeleri çıkarabildi ve biz de Kuğu’yla güldük. O da hoşumuza gittiğini anladıkça tekrar tekrar konuşmaya çabalayıp bizi kahkahalara boğdu. O sırada babamız girdi içeri. Kanepenin arkasından kafamı kavrayıp çevirdi ve uzun uzun öptü. Kuğu kıskanıp kucağına atladı babasının. Kanepenin arkasında boğuşmaya başladılar ve Erimle dönüp onların yerde yuvarlanıp, kıkırdaşmalarını seyrettik. Sonra babamız Kuğu’yu kucağına alıp, annesi daha hazırlanmamışsınız dedi. Şaşırdım ben de neden ki babası dedim. Baba sizi pazar kahvaltısına sahile götürüyor dedi Kuğu’yu koltuğa atıp. Kuğu koltukta sevinçle zıplarken Erim de babasına doğru atıldı. Babamız içeriye Erim’le giyinmeye doğru koridorda yol alırken,  Kuğu beni gardırobuna doğru sürükledi. Annesi gibi giyip çıkarıp gösterecekti bana ve öyle karar verecektik. Salondan Cartoon Network’ün sesleri geliyordu. BenTen başlamıştı. Kuğu’nun en sevdiği çizgi diziydi ama pek de umrunda değildi o an.

Uyandım.

Sanırım BenTen şimdilik sadece kardeşimle benim keyifle izlediğimiz bir çizgi dizi. Kuracağım yuvamla geçireceğim bir pazar gününe de ortak olmasını diledim sadece. Rüyalarım benimle beraberdi. Ben ise yalnızdım. İlkbahar pazarını değil, sonbahar pazartesisini yaşıyordum sadece.

23.03.09 – Oda

Ceren

Gözlerimin dalıp gitmesiyle gelen ruhsuz uykulara inat uyanıyorum hala her gün.

Hala uyuyor olmalıydım.

Her yeni günde aynanın karşısına geçip kavga ediyorum bağıra çağıra, sessizliğimden ortalık inliyor. Hiçbir zaman, hiçbir yere ve hiç kimseye ait hissedememe duygum yırttı içimi artık, parçaladı. Sıkılma duygum saçma boyutlara ulaştı artık sıkılmak sıkıyor.

Sigaramın sonuna gelince üzülüyorum, film izlerken aslında o hepimize olan, biz gibi davranan esas oyuncu vazgeçince hüzünleniyorum, sevdiklerimin yarısının uzaklığı yarısın yakınlığıyla ne yapacağımı bilemiyorum, duygularımın şu en karışık zamanlarında düşünmekten daha çok vakit ayırdığım hiçbir şey olmadığı için Kıbrıs’a sinirleniyorum.

Ben bir gün gözlerimi açtığımda dağ havasının ciğerleri parçalayan temiz havası gelse ya burnuma.. Ceketimi giymeden özgürce havayı yırtan rüzgara karışsam ya ahşap kapımı açıp.. Köpeğim uyandığım için bir bayram havası estirse ya dans eden çiçeklerimin arasında.. Gülümsemekten ağzımı kapatamasam o an. Kapının arkamdan açılmasıyla aldığım bir bardak çay, belki de başımı ilk defa korkmadan yaslayabileceğim bir omuz çıkagelse.. Hala bir şeylerin bu hayatta var olduğuna inananlardanım. Sabahları beni uyandıran da bu. Ve belkiler. Belki.. Belki de;

Hala uyuyor olmalıyım.

Peki sen?

Ceren
23:44 – 03.12.08

Neden sorusunu lugatımdan silin.

Anlatırken susan dudakların beyinlerine ulaşamayan kan damlasına benim itirazım. Kendinden kaçarken kendini yakalama umuduyla yapılan düzenli gel-git ler benim canımı sıkan. Zorunlu vedalarla gelen tarifsiz duygu kaosları akabinde yapılan saçmalıkların hastasıyım ben.

İnsanı insan yapan merak duygusunun, sürekliliğiyle gelen belaların toplamı bir hayat eder. Sen merak edersin, sürekli peşinden gidersin ve o kadar çok gidersin ki; artık geri dönemezsin. Esareti altına girip adını hayat koyduğunun tek perdelik oyunda rolün merakını gizlemektir. Budur sanat. Sade ve incelikli şovundur. Tek perdeden ibaret olduğu için telafisi yoktur. Performansın tek kereliktir.

Unutmak uyumaya eşittir. Uyurken sebze olursun. Bilinçaltının ve hayal gücünün getirisi rüyalar seni vefalı yapmaz. Unutursun. Onlar sana sadece insan olduğunu hatırlatır. İnsanlığının ne denli farkında olduğunla ilgilidir evrimin, rüyadan hayata dönerken.

Aralık 08